Kaatje Knip: Hemelvaart heeft een diepe en stille betekenis

Hemelvaartsdag heeft voor velen een stille, bijna tijdloze betekenis. Voor iemand van boven de negentig draagt deze dag echter een diepere lading, een verwevenheid van herinnering, geloof en het besef van een lang geleefd leven. 

Ik mocht destijds (1950) mee met de vriendenclub van Bertus Faneker, Gerard Poorthuis, Hesselink ‘n Zoern, (hij leeft nog) Joop Bartelink, naar het Lutterzand. Het spontane gedrag van Joop Bartelink deed ons besluiten om in de onderbroek in de Dinkel te gaan zwemmen. O heerlijke tijd, goede oude tijd. Wat geweest is, is geweest en dat komt niet weer. 

Wanneer men zo’n hoge leeftijd bereikt, wordt tijd anders ervaren. Jaren zijn geen haastige opeenvolging meer, maar eerder lagen van herinneringen die zich zachtjes over elkaar heen hebben gelegd. Hemelvaartsdag nodigt mij nu uit om stil te staan bij die gelaagdheid. Het verhaal van opstijgen, van loslaten en van vertrouwen in iets dat groter is dan wij zelf, krijgt een persoonlijke dimensie. Het is niet alleen een religieuze viering, maar ook een moment van bezinning. Wat is geweest, wat blijft, en wat nog komen mag.

Voor mij is loslaten geen abstract begrip meer. Vrienden en geliefden zijn al vooruitgegaan, het leven heeft vreugde en verlies gebracht in gelijke mate. Toch ligt in die ervaring ook een bijzondere rust. Waar jongere generaties vaak zoeken naar richting, is er op deze leeftijd vaker een stille aanvaarding. Hemelvaartsdag kan dan voelen als een zachte bevestiging dat loslaten niet hetzelfde is als verliezen, maar eerder een vorm van toevertrouwen.

Tegelijkertijd is het ook een dag van verbondenheid. Families komen samen, herinneringen worden gedeeld, en verhalen krijgen opnieuw betekenis. Voor de oudere generatie zijn dit vaak kostbare momenten. Niet alleen om terug te kijken, maar ook om te zien hoe het leven zich voortzet in kinderen en kleinkinderen.

In die continuïteit ligt een vorm van troost en misschien zelfs van vervulling. Wat deze dag bijzonder maakt, is de balans tussen hemel en aarde. Terwijl het verhaal spreekt over het opstijgen, blijft de mens geworteld in het hier en nu. Voor iemand van negentig betekent dat: genieten van kleine dingen, een gesprek, een wandeling, het licht van de lentezon.

Misschien is dat wel de ware les van een lang leven, dat het grootse en het eenvoudige uiteindelijk in elkaar overvloeien. Hemelvaartsdag hoeft daarom niet groots gevierd te worden.Juist in de stilte, in een moment van reflectie of een eenvoudig samenzijn, komt de betekenis naar voren. Het is een dag die uitnodigt tot dankbaarheid voor wat geweest is, voor wat er nog is, en voor het vertrouwen dat het leven, in al zijn vormen, gedragen wordt door iets dat ons overstijgt.

Voor mij is Hemelvaartsdag daarmee niet alleen een herinnering aan een oud verhaal, maar een spiegel van het eigen leven, een weg van vasthouden en loslaten, van zoeken en vinden, en uiteindelijk van rust.

Kaatje Knip, mei 2026